لیومیوم رحمی

لیومیوم رحمی

لیومیوم رحمی
لیومیوم که میوم،فیبروم،فیبروئیدو فیبرومیوم نیز خوانده می شودشایعترین توده ی لگنی در زنان بوده و خوش خیم است.میوم در زنان سیاهپوست و چاق شایعتر است .علت میوم هنوز به درستی شناخته نشده است و به نظر می رسدعوامل ژنتیکی نقش اصلی را ایفا می کنند.حاملگی در ٢٠درصد مواردباعث رشد میوم و در ٢٠درصدموارد باعث کوچک شدن میوم و در ۶٠درصد مواردتاثیری ندارد
تظاهرات بالینی
میوم در ۵٠-٩٠درصد موارد بدون علامت است و شایع ترین علامت آن خونریزی غیر طبیعی رحمی و سپس احساس سنگینی و فشار داخل لگن،درد شدید قاعدگی و تکرر ادرار و یبوست است .میوم فقط عامل حدود ٢-۵درصدنازایی را تشکیل می دهد .به دلیل احتمال رشد میوم در حاملگی امکان سقط و تاخیر رشد داخل رحمی و انقباضات نارس رحمی و آسیب های زایمانی وجود دارد
تدابیردرمانی
اکثر بیماران بدون علامت را می توان تحت نظر گرفت و از نظر رشد میوم هر ٣تا۶ماه مورد معاینه و ارزیابی قرار داد
در صورت وجود علائم خفیف و غیر مسئله ساز می توان به طور علامتی درمان نمود.درمان دارویی فقط باعث جلوگیری از رشد و کوچک شدن میوم می شود و به طورکامل درمان نمی کند و در اکثر موارد ظرف ٢تا٣ماه بعد از قطع دارو میوم به اندازه قبلی خود می رسدبنابراین از روش های دارویی بیشتر در بیمارانی که حوالی یائسگی هستندو یا جهت کاهش عوارض جراحی قبل از عمل استفاده می شود.در موارد زیردرمان اصلی میوم جراحی است که به صورت میومکتومی ویا هیسترکتومی انجام می شود:١)رشد سریع میوم٢)خونریزی غیر طبیعی سنگین و مقاوم به درمان دارویی٣)درد شدید لگن و یا فقدان قاعدگی ثانویه
۴)وجود علائم ادراری(تکرر یا احتباس)
۵)نازایی
۶)اندازه رحم بزرگتر از ١٢هفته حاملگی
٧)رشد میوم بعد از یائسگی