نارسایی سرویکس

نارسایی سرویکس

نارسایی سرویکس با باز شدن بدون درد دهانه رحم در سه ماهه ی دوم مشخص می شود که با افتادن و برآمده شدن پرده های جنینی به داخل واژن همراه است و به دنبال آن خروج جنین نارس رخ می دهد.این اختلال در صورتی که به درستی درمان نشود،ممکن است در حاملگی های بعدی تکرار شود. برای تشخیص نارسایی سرویکس از سونوگرافی ترانس واژینال استفاده می شود. علل نارسایی سرویکس اگرچه علت نارسایی سرویکس مبهم است،ترومای قبلی سرویکس به ویژه هنگام دیلاتاسیون و کورتاژ،مخروط برداری،آمپوتاسیون،ظاهرا در برخی از موارد دخالت دارد.در موارد دیگر ممکن است نارسایی غیر طبیعی سرویکس مانند در اثرتماس با دی اتیل بسترول ،در این زمینه نقش داشته باشد. درمان درمان نارسایی سرویکس سرکلاژ است.

این کار به این منظور صورت می گیرد که سرویکس ضعیف با تکنیک جراحی و با استفاده از انواع خاصی از بخیه تقویت شود.در صورت خونریزی،انقباضات رحم یا پارگی پرده های جنینی نمی توان سرکلاژ را انجام داد. سرکلاژ را می توان به صورت پیشگیرانه قبل از باز شدن سرویکس و یا به صورت اورژانسی بعد از باز شدن سرویکس انجام داد. اگر هنوز موقع سرکلاژ نباشد باید به این زنان حامله توصیه کرد که فعالیت فیزیکی شان را کاهش بدهند و از نزدیکی کردن بپرهیزند.معاینه سرویکس هر هفته یکبار برای بررسی باز شدن دهانه ی رحم انجام شود. سرکلاژعموما بین هفته های ۱۲ و۱۶ بارداری انجام می شود.هرچه سن حاملگی بیشتر باشد احتمال بیشتری وجود دارد که مداخله جراحی سبب تحریک زایمان زودرس یا پارگی پرده ها شود.معمولا بعد از هفته ۲۳ اقدام به قراردادن سرکلاژ نمی شود.اگر سرکلاژ تا هفته ۱۸ انجام شود عوارض وبه ویژه عفونت شیوع کمتری دارد.در صورت وجود عفونت ،خونریزی شدید واژینال ویا تب بالای ۳۸ درجه یا انقباضات رحمی بخیه ها بریده می شود و در صورت نیاز اقدام به زایمان می شود.